We mogen weer!
Een kleine maand geleden leek er geen einde te komen aan alle corona-ellende, maar ongemerkt en zonder al te veel bombarie was het ineens 25 september en mochten we weer! Het leek echter wel alsof de focus niet lag bij het feest dat daarbij hoorde, maar op de oer-Nederlandse klaagcultuur. Ik heb ze allemaal langs horen komen: het gezeur over polonaise rijden op de A12, kleffe handen schudden, de drie bijna verplichte zoenen bij binnenkomst, in een overvolle bus staan tussen de appende studenten en slalommend door een te drukke stad manoeuvreren. Je zou er bijna door vergeten dat concertzalen, theaters, bioscopen, congressen en andere evenementen weer open zijn. Bijna.... tikte ik want natuurlijk realiseer ik me dat ALLES WEER MAG!
Als ik een lijst moet maken met wat ik het afgelopen jaar het meest miste, staat zonder twijfel het bezoeken van concerten- en festival bovenaan. Bij de laatste persconferentie sprak het gelegenheidsduo Rutte en de Jonge over (semi-)volle zalen en mijn hart sloeg een paar slagen over. Mijn vrouw en kinderen keken vreemd op toen ik als een Tom Cruise bij Oprah op de bank sprong. Een luid en herhalend JEUJ scanderend. Als een klein kind was ik de nachtjes slapen aan het aftellen tot ik eindelijk weer onder een genot van koud vers getapt biertje mee kon neuriën met m'n favoriete bands in een zweterige zaal of op groene weide.
We zijn inmiddels een aantal weken verder en ik heb nog geen podium of festival gezien. Wel word ik platgebombardeerd met posters, nieuwsbrieven en goed getargette advertenties van concerten door het hele land. Hoewel ik vaak doorklik, heb ik nog helemaal niks nieuws ingepland en dat vreet aan me. Hoe kan dat nou? Heeft die vaccinatie m'n voorliefde-voor-muziek-gen gemuteerd? Word ik misschien toch te oud? Kan ik door het grote aanbod en de overkill aan goede concerten niet meer kiezen? Of speelt het feit dat ik nog tien concerten heb staan die allemaal zijn doorgeschoven mee, waardoor ik de grip op m'n planning een beetje kwijt ben? Allemaal solide reden, maar eentje geeft denk ik de doorslag. Naast concerten en festivals mag het leven ook weer. Dat betekent dat de werk- en thuisagenda weer uitpuilt met belangrijke maar ook met andere leuke dingen van het leven. De doordeweekse avonden zitten weer zo ouderwets vol met dingen die moeten, waardoor ik tot nu toe nog weinig van de dingen heb gedaan die weer mogen.
Mike Hendrixen ↗Columnist, spreker en PR-strateeg