F#ck you, I won’t do what you tell me!
Terwijl ik met 39,5 graden door het dorp fiets, luister ik naar een podcast over klimaatverandering. Een gegeven dat door sommige wereldleiders nog steeds als fake nieuws wordt bestempeld. Nog nooit eerder stond de aarde zo heftig in brand (letterlijk en figuurlijk). Van de klimaat- tot energiecrisis en van de woon- tot de voedselcrisis. Daarnaast voert een van ‘s werelds grootmachten al een half jaar een vuile oorlog. Een conflict waar iedereen de consequenties van voelt. Vroeger waren het de artiesten die complete bevolkingsgroepen in verzet te brachten met hun protestliedjes. Tegenwoordig is het angstvallig stil. Het bezingen van de ellende in de wereld om zo een statement te maken tegen de zittende orde is van alle tijden. The Beatles waren torenhoge belastingen beu en schreven Taxman. The Sex Pistols deden daar nog eens een schepje bij bovenop en spuugden hun woede uit met nummers als God Save the Queen en Anarchy in the UK. Killing in the Name en Know your Enemy van Rage Against the Machine gaven duidelijk een gevoel weer na de moord op Rodney King. Roger Waters opent zijn tour weer met de klassieke zin “Hey you, Whitehouse Ha ha, charade you are” uit ‘77 dat ruim 40 jaar later, actueler is dan ooit.
Maar waar blijft de het verweer nu? Met uitzondering van wat oprispingen van Muse (Uprising), Kendrick Lamar (Alright) en Childish Gambino (This is America) houden de meeste artiesten zich op de vlakte en pompt de sterren anno nu, dertien in dozijn pop richting de streamingdiensten. Dat is op z'n minst raar. Muziek is immers de ideale uitlaatklep om gevoelens te uiten. Niet alleen liefde, vriendschap, maar juist ook woede, onmacht en onvrede. Hoe kan het dan toch dat de gitaren in de kast blijven en artiesten allemaal zo vreselijk braaf zijn?
Wat weerhoudt de huidige generatie aan artiesten om massaal de wereld óp en wakker te schudden? Resoneert protestmuziek niet meer? Is de aansluiting met muziekminnend Gen-Z onmogelijk geworden? Kent deze generatie geen hedendaagse Bono of Dylan? Of worden artiesten in het gareel gehouden door platenmaatschappijen? Onder de mom ‘doe vooral niet te moeilijk want dat scoort niet.’ Net als echte wereldproblemen als klimaatopwarming zijn er gelukkig lichtpuntjes. Bands als Hang Youth steken hun mening niet onder stoelen en banken. Laten we hopen dat er snel meer volgen. Ondertussen zet ik Killing in the Name nog maar eens op met het volume op standje 11.
Mike Hendrixen ↗Columnist, spreker en PR-strateeg